تایمز، تلفیق ثروت و تجمل در هیچ جای دنیا بهتر از خاورمیانه مشخص نیست. سردمداران نفت دنیا با میلیاردها دلار ثروت شان به ساخت بناهایی به یادماندنی روی آورده اند. اکنون در خاورمیانه قصرهای طلایی جای خود را به آسمانخراش ها و هتل های هفت ستاره زیر آب داده اند. موزه هنرهای اسلامی دوحه یک سمبل جدید ملی در قطر و نشانه یی در میان کشورهای حاشیه خلیج فارس به شمار می آید. موزه هنرهای اسلامی دوحه بدون شک بهترین موزه یی است که به تازگی در دنیا ساخته شده است.
    ایم پی معمار برجسته چینی - امریکایی و طراح این هرم شیشه یی لوورمانند تصمیم گرفت در آخرین پروژه بزرگش و در سن 91 سالگی ساخت موزه هنرهای اسلامی دوحه را برعهده بگیرد. البته به این شرط که جزیره یی برای این کار در اختیارش گذاشته شود و بنایی که او می سازد با هیچ بنای دیگری احاطه نشود. در نهایت پافشاری های «پی» جواب داد.
    
    زمانی که به محل بنای این موزه نزدیک می شوید ساختمان 37161 مترمربعی آن به شدت شما را تحت تاثیر قرار می دهد. البته به لطف الگوی هندسی اسلامی و معماری عربی ساختمان موزه این تاثیر به مذاق بیننده خوش می آید. پرده یی شیشه یی به ارتفاع 45 متر که دریای آبی در آن انعکاس می یابد زیبایی این بنا را دوچندان کرده است.
    گالری های این موزه با خوش نویسی، کاشی ها و سرامیک هایی از قرن هفتم به این طرف تزئین شده است. به گفته الیور واتسون گنبد نقره یی این موزه یکی از استثنایی ترین فضاهای خلق شده در دنیای معماری است. این موزه قرار است در ماه نوامبر افتتاح شود و در نقشه هنری دنیا خودی نشان بدهد. اما این پروژه اهمیتی ماورای معماری مدرن و هنر اسلامی دارد. این موزه می تواند اولین قدم در انقلاب فرهنگی برای تغییر هنر در سراسر کشورهای حاشیه خلیج فارس باشد.
    شیخ های اصلاح طلب در طول دهه گذشته از ثروت خود برای تبدیل شهرهای سنتی شان به شهرهایی با استانداردهای مدرن جهانی مایه گذاشته اند. آنها اکنون به دنبال به دست آوردن چیزی هستند که با پول نمی توان آن را خرید. شیخ های عرب در حال حاضر به دنبال فرهنگی جدید هستند. حاکمان قطر، دوبی و ابوظبی 100 میلیارد پوند صرف گالری ها و موزه های مدرن خود کرده اند. امیر قطر شیخ حمدبن خلیفه آل ثانی علاوه بر ساخت موزه اسلامی دوحه ساخت چهار موزه جدید دیگر را هم در نظر دارد. او در نظر دارد موزه ملی قطر را با کمک ژان نول معمار مدرنیست فرانسه بسازد. این در حالی است که مقامات ابوظبی قصد دارند با صرف 20 میلیارد پوند در جزیره صعدیات نمونه قرن بیست و یکمی اهرام مصر را بسازند.
    آنچه مسلم است شیخ های عرب معتقدند با تلفیق طلای سیاه و معماری غربی می توانند یک واحه فرهنگی در بیابان های دنیای عرب بسازند و هدف بلندمدت آنها هم احتمالاً تبدیل حاشیه خلیج فارس به پیوندی میان شرق و غرب و استفاده مالی و تجاری از این مساله است.
    در شرایطی که قیمت نفت در اوج قرار دارد این خرج ها برای دنیای عرب چندان هم هزینه گزافی نیست. اما سوالی که در اینجا مطرح می شود این است که آیا این موزه ها می تواند افراد محلی و بازدیدکنندگان بین المللی را به خود جلب کند؟ یا اینکه همانند قصرهای طلایی شیخ های عرب که در طول دوره قبلی افزایش بهای نفت ساخته شد، بی مصرف باقی خواهند ماند.
    حامیان این پروژه ها به خوبی می دانند جذب توریست های غربی برای دیدن این موزه ها و گالری ها کار بسیار دشواری است. چرا که توریست ها احتمالاً علاقه یی به مسافرت با خطوط هوایی که حتی نمی توانند نام آن را تلفظ کنند یا حضور در شهرهایی که حتی نامی از آنها در نقشه دیده نمی شود ندارند. این یکی از دلایلی است که قطر و ابوظبی پول فراوانی را برای ساخت این بناها صرف کرده اند. در هر حال بناهای مدرن ممکن است در صحراهای عربستان سر به آسمان بکشند اما باید دید آیا هنر مدرن هم در فرهنگ این ناحیه جایی برای رشد خواهد داشت؟